RIBASHKIMI I SHQIPËRISË SË BASHKU ME ALBASTRIMA

Këtu do t'u jepet mundësia të jepni përshtypjet dhe komentet e tuaja për figurat e ndritura Shqiptare,por gjithnji në pajtim me Rregulloren, përndryshe ato komente të cilat nuk ju përmbahen rregullave do të shlyhen..

Gjergj Kastrioti ishte djali më i vogël i Gjon Kastriotit dhe i princeshësVojsava, fëmija i fundit midis 4 djemve dhe 5 vajzave. Mendohet se lindi më 6 maj 1405, u morr peng nga Pushtuesit Osman që në moshë të mitur dhe u dërgua në oborrin e Sulltanit në Adrianopojë. Atje, zgjuarsia dhe shkathtësia e çuan Gjergjin në shkollën e sulltanit (icogllanëve) që përgatiste komandantë e nëpunës.
Natyra i kishte dhënë dhunti mendore e fizike. Atje mori emrin Iskender (Aleksandër). Pas mbarimit të shkollës, Gjergj Kastrioti "(Skënderi)" kreu detyra ushtarake në Ballkan e në Azinë e Vogël, duke u dalluar për trimëri dhe për këtë arsye iu dha titulli bej që do të thotë i madh, pra Skënderbeu do të thotë Aleksandri i Madh. Ai nuk e harroi kurrë Atdheun e tij të dashur dhe priste me padurim rastin të kthehej në tokën që e lindi. Për mëse 12 vjet (1426-1438) ishte në Shqipëri. Me vdekjen e të atit, ai shpresonte t'i zinte vendin, por në fakt sulltani e emëroi sanxhakbej jashtë tokave shqiptare.
Megjithatë Skënderbeu nuk hoqi dorë nga ideja për t'u kthyer përfundimisht në Shqipëri, deri në vitin kur ai u nis kundër Janosh Huniadit nën komandën e bejlerbeut të Rumelisë.
Më 3 nëntor 1443 në afërsi të Nishit, u ndeshën dy ushtritë. Ushtria osmane u shpartallua dhe u tërhoq në panik. Skënderbeu filloi të zbatonte planin e kryengritjes, së bashku me 300 kalorës shqiptarë e me të nipin Hamza Kastrioti, u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Mori masa për përforcimin e rrugëve nga mund të vinin osmanët, dhe prej andej iu drejtua Krujës. Me një ferman të rremë shtiu në dorë qytetin e garnizonin dhe kështu më 28 nëntor 1443 u shpall rimëkëmbja e principatës së Kastriotëve. Mbi kështjellën e Krujës u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare.
Fjalimi i Skënderbeut nxiti frymën atdhedashëse. Kryengritja çlirimtare u bë e përgjithshme. Gjatë dhjetorit, Shqipëria e Mesme dhe e Veriut u spastruan nga forcat osmane, u çliruan njëra pas tjetrës kështjellat e kësaj zone.
Skënderbeu ishte organizatori i Kuvendit të Arbërit, në të cilin u zgjodh si prijës i Lidhjes Shqiptare të Lezhës.
Në janar të vitit 1468 Skënderbeu u sëmur gjatë zhvillimit të një Kuvendi të thirrur nga ai, në të cilin ishin të ftuar të gjithë princat shqiptarë. Vdiq me 17 Janar 1468 në Lezhë.
I mbuluar me lavdi, ai u varros në Lezhë. Shqiptarët humbën prijësin e lavdishëm që i udhëhoqi për 25 vjet rrjesht. E shoqja me të birin emigruan, sikurse edhe një pjesë e parisë shqiptare, për në Itali.
Shume njerez mund te pyesin. Pse Skenderbeu, ne perkrenoren e tij e ka mbajtur dhien apo delen. Ekzistojn shume thenje por e verteta qendron sepse pasi qe Skenderbeu i versuli naten nje tub te medha delesh ndoshta me qindra mijera dele dhe mbi kokat e tyre e ka vendosur nga nje qiri ateher osmanet filluan te iknin duke menduar se ata jane njeres. KETU QENDRON E VERTETA.

Adem Jashari lindi në Prekaz të Drenicës, më 28 nëntor 1955. Këtë vit, Shaban Jasharit babai i tij, krahas Festës së Flamurit, që e festonte për çdo mot, ju shtua edhe një festë tjetër - Ditëlindja e djalit të cilin e pagëzoi: Adem. Dhe ishte e natyrshme që mbi djepin e posa të lindurit në këtë ditë, Djepi të mbulohej me flamurin e Skënderbeut. Kështu ndodhi atë ditë në familjen Jashari, në Prekazin e Ahmet Delisë. Familjes se xha Shabanit iu shtua edhe një pushkë, në Drenicë jehuan krismat e pushkëve për flamur dhe ushtarin e posalindur të lirisë. Xha Shabanit ju duk se jehona e pushkëve që krisën për lindjen e Adem Jasharit po shpërndahej valë - valë nëpër Drenicë e Kosovë si jehona "Prite, prite Azem Galicën o heeejjj", e atij sikur ju duk se po ndëgjonte jehonën: "Prite, prite Adem Jasharin o heeejjj". S'do të ishte çudi që atë ditë, xha Shabani t'i kishte ndëgjuar të dy jehonat, se atë ditë e kaluara po e përcaktonte të ardhmen, ishin bërë një. Atë ditë, Flamuri - Lindja - krisma - jehona ishin determinim i një lavdije të madhe. Adem Jashari erdhi në këtë botë me të vetmin ndryshim nga gjithë moshatarët e tij se ky u lind në ditën e fitorevë më të lavdishme të popullit shqiptar, në Ditën e 28 Nëntorit. Kështu nisi jeta në vazhdimësi në Prekazin e lavdive të përsëritshme. Në festë me krisma e këngë edhe vdekjen e bëjnë me krisma e këngë. Xha Shabani ishte i kujdesshëm me të gjithë fëmijtë, por ndaj Ademit tregonte një kujdes të veçantë, ndoshta pse i kujtohej dita e lindjes, i kujtoheshin krismat e pushkës dhe jehonat e përsëritura të atyre krismave në 28 Nëntorin e vitit 1955. Xha Shabani ishte bujk. Pas Luftës së Dytë Botërore, për një kohë pati ushtruar profesionin e mësuesit, por për shkak të veprimtarisë atdhetare ai do të largohet nga procesi mësimor. Ai pa ndonjë kundërshti vendosi të merrej me punimin e tokës dhe edukimin e fëmijëve në frymën e atdhetarizmes. Kështu po rritej Ademi së bashku me vëllezërit më të mëdhenj, Rifatin dhe Hamzën. Ademi kishte një interesim të veçantë për armët, për të bëmat e prekaziotëve gjatë historisë e sidomos i interesonte akti tepër burrëror i Ahmet Delisë dhe ndihma që ai i pati dhënë fqiut, që ishte sulmuar nga bandat serbe. Sopata e Ahmet Delisë, ajo që bandës çetnike i ndau kokat në dysh, ishtë bërë legjendë, legjendë e historisë në mbrojtje të nderit dhe dinjitetit kombëtar. Adem Jashari kishte një interesim të veçantë për Emin Latin, prekaziotin bashkëluftëtar të Azem e Shotë Galicës, të atij brezi trimash, që në gjithë shqiptarinë njiheshin për të bëme e trimëri. Ndonëse ky brez i trimave të qartur të lirisë, Kosovës nuk i sollen çlirimin e bashkimin kombëtar, por brezave ju lan amanet: pushkët trimërore të lirisë. Ky amanet përcillej nga brezi në brez, nga luftëtari të luftëtari me porosi, që të përcillej si stafetë deri në fitoren mbi armikun e kombit. Prekazi në mënyrën më besnike e përcolli amanetin e luftëtarëve të lirisë, jo vetëm duke e mbajtur syrin në shënjestër, por duke përcjell jehonën e pushkëve të lirisë nga Prekazi në Drenicë e në Kosovë, jehonë që i mbulonte të gjitha tokat e pushtuara të Shqipërisë. A nuk e tregoi këtë edhe Kulla e Shasivar Alisë, në dimrin e ftohtë të vitit 1945? A nuk u përsërit kjo nga pasardhësi i Emin Latit me 13 maj 1981, kur Tahir Meha mbuloi me turp njësinë speciale të policisë beogradase? Të gjitha këto dhe shumë të tjera që s'u përmendën, lanë gjurmë të thella në edukimin atdhetar të Adem e Hamëz Jasharit dhe çetës së tij trime. Adem dhe Hamez Jashari do të betohen para varrit të Tahir Mehës, se do të vazhdojnë luftën për çlirim deri në fitore. Dhe, ecen guximshëm rrugës së luftëtarëve kombëtarë, duke ngritur si në cilësi e në sasi numrin e luftëtarëve të lirisë e të pavarësisë, duke ngritur cilësin e luftës çlirimtare, me çka ndryshuan rrjedhat e historisë dhe hapen një epokë të re - Epokën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Demonstratat e vitit 1981, ngjarjet e Pranverës së madhe studentore të vitit 1981, të cilat u shndërruan në Lëvizje të madhe popullore, që me vite mbajten të ndezur flakadanin e lirisë e të çlirimit të kombit, patën ndikim magjik në brezin që formuan, organizuan dhe udhëhoqen politikisht dhe ushtarakisht Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Adem Jashari dhe çeta e tij ka qenë dhe ka mbetur bërthama themeltare e UÇK-së. Në histori ndodh edhe të ndodhin ngjarje të rastsishme, por Adem Jashari, çeta dhe familja e tij nuk janë rastësi e historisë, ata me ndërgjegje e vendosmëri u përgatitën për kthesën vendimtare të historisë sonë më të re. Adem Jashari nuk shkoi rastësisht në Shqipëri për të përsosur artin e luftës, të cilin e përvetësonte me shpejtësi të rrufeshme, dallohej nga i gjithë brezi i tij. Në përgatitjet ushtarake tregoi aftësi dhe cilësi të larta në përvetësimin e artit të përdorimit të armeve të ndryshme për luftën çlirimtare. Adem Jashari, ndryshimet që po bëheshin në vitet 90, i shihte me optimizëm, prandaj sinqerisht e vendosmërisht nisi angazhimin e tij në sferën ushtarake, për organizimin e luftës çlirimtare. Adem Jashari dhe çeta e tij nuk ishin nisur në rrugën e luftës për liri për hirë të këtij apo atij lideri, pse ky apo ai i paskan sytë e zinj. Ata ishin nisur për çlirimin e Kosovës pa bërë llogari meskine, karieriste apo grabitëse. Ata e donin Kosovën e lirë e të pavarur. Ata ishin të liruar nga ideologjizmat, veç shqiptarizmës. Adem Jashari dhe çeta e tij ndryshimet politike që ndodhen në vitet 90 i priti me optimizëm, besoj shumë, por nuk do të kalojë shumë kohë dhe do të zhgënjehen se kasta e "re" e politikanve po bëhej pengesë e rrjedhave të reja të historisë, po ngulfaste shpirtin luftarak të shqiptarëve liridashës. Kur në fund të vitit 1991, në Kosovë po bëheshin arrestime të të gjithë atyre që ishin përgatitur në Shqipëri, Adem Jashari do të njoftojë çetën e tij dhe të kërkojë nga ata, që të ishin vigjilent se çdo natë armiku mund t'iu trokaste në porta. Ai do t'iu thotë shokëve: "Armët nuk i kemi marrë që t'ia dorëzojmë armikut, por që ta luftojmë deri në fishekun e fundit". Më fjalën e komandantit u pajtuan të gjithë. Dhe, nuk vonoi dita kur armiku do të trokas në portën e Jasharëve. Ishte mëngjesi i hershëm i 30 dhjetorit 1991, ku armiku me një makineri të tërë policore kishte rrethuar Jasharajt dhe kërkuan dorëzimin e Adem Jasharit dhe Jasharëve tjerë. Adem Jashari me vëllezër e shokë apelit të armikut për dorëzim ju përgjigjen me breshëri armësh nga shumë drejtime. Ishte e qartë, çeta e Prekazit kishte vendosur epokën e luftës çlirimtare, ata mes jetës se burgut e të poshtërimit kishin zgjedhur jetën e lavdisë e të lirisë, me të gjitha pasojat që mund t'i kishte. Vetëm të guximshmit nëpër kohë të ndryshme i kanë ndërruar rrjedhat e historisë, kështu ndodhi edhe me Adem Jasharin dhe çetën e tij. Kështu nisin aksionet luftarake mbi policinë e armikut, fillimisht në Drenicë, e për t'u përhapur më vonë ne Llap e Dukagjin, në Drini e kudo në Kosovë. UÇK po bëhëj shpresë për popullin dhe tmerr për armikun, armikut po i rrëshqiste dheu nën këmbë, pasigurinë e shihte të çdo kaçube. Adem Jashari ishte kudo. Ai po bëhej legjendë. Ai ishte kudo ku sulmohej armiku, ai ishte në çdo cep të Kosovës. Vetëm frikacaket nuk mund t'i besonin trimërive e të bëmave të Adem Jasharit, ata nuk dëshironin ndeshjen me armikun dhe sa herë që çeta e tij sulmonte e vriste policinë kriminale të armikut do të thonin: "Këta janë dorë e zgjatur e armikut, janë të Sheshelit apo të Arkanit etj.", - dhe kjo nuk ishte diçka e re, dikush duhej të mbulonte kolaborimin me Beogradin, por paraprakisht duhej akuzohej tjetri. Adem Jashari kishte shumë mundësi, ai kishte zgjedhur me ndërgjegje mundësinë e luftës së armatosur për liri e pavarësi, anipse ai i dinte mundësitë e veprimit luftarak të UÇK-së. Pas luftës se 26 nëntorit 1997, në Llaushë të Re, ku mori pjesë Ademi me çetën e tij, nga e cila armiku u tërhoq me bisht nën këmbë, armiku do të bëjë plane për zhdukjen e Adem Jasharit. Kjo do të ndodhë me 22 janar 1997. Një bandë kriminele kishte sulmuar familjen Jashari, me qëllim që të zhdukej kjo çerdhe e rrezikshme e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Por, falë gjakftohësisë e guximit të familjes dhe ndihmes që erdhi nga çeta, armiku u tërhoq pa arritur qëllimin. Ato ditë e tërë Kosova sikur ishte në Lagjen e Jasharëve. Nuk ishte e vështirë ta kuptoje mesazhin që kishte lënë armiku. Armiku ishte tërhequr i bindur se nuk kishte gjetur mënyren e eliminimit të Adem Jasharit dhe familjes Jashari. Armiku dëshironte qoftë edhe largimin e Jasharajve nga trojet e tyre, por Jasharajt nuk i lëshonin trojet stërgjyshore. Ata as të vdekur nuk donin të shkuleshin nga vendi i tyre, për çka kishin nisur luftën. Adem Jashari dhe gjithë Jasharajt nuk e donin ikjen e poshtërimin, ata e dëshironin qëndresën, e donin lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Armiku pas disfatës së 22 janarit kishte filluar përgatitjet për një sulm të përmasave të mëdha policore dhe ushtarake, dhe ky sulm do të fillojë në mëngjesit e hershëm të 6 marsit 1998, pak ditë pasi policia armike kishte pasur një disfatë të Lisat Binak, në Likoshan. Këtë herë forca të mëdha ushtarake dhe policore e kishin rrethuar Prekazin, me orientim kryesor Lagjen e Jasharëve. Lufta për eliminimin e Jasharëve ishte e rreptë. Armiku Prekazin e kishte vendosur në rreth të hekurtë dhe sulmonte nga shumë anë me armatim të rëndë. UÇK-ja aso kohe i kishte mundësitë e kufizuara të sulmit e të depërtimit. Adem Jashari dhe çeta e tij sulmit armik ju përgjigjen me sulm. Lufta që zhvilloi Adem Jashari me shokë që e madhe. Sulmi i armikut vinte nga larg. Pas një rezistence të gjatë dhe herioke, armiku arriti të djegë e shkatërrojë Lagjen e Jasharëve, por jo kurrë vendosmërinë për të vazhduar luftën për liri e pavarësi. Adem Jashari deri në vdekje luftoi e këndoi, jo vdekja e Adem Jasharit nuk është vdekje është përjetësi. Lufta për Prekazin që e ashpër. Qëndresa ishte e madhe. Ushtria Çlirimtare e Kosovës humbi prijetarin e saj. Kosova fitoi komandantin legjendar. Me aktin e rënies se Jasharëve, Kosova mundi frikën dhe për lirinë e pavarësinë u hapen shtigje të reja. Adem Jashari - legjendë, solli kualitet të ri në filozofinë dhe mendësinë e shqiptarëve për jetën, atdheun, lirinë për nderin dhe dinjitetin e kombit. Rënia heroike e Adem Jasharit i dha shtytjen më të fuqishme mobilizimit, strukturimit dhe profesionalizimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ushtria Çlirimtare e Kosovës fitoi hapësira të reja veprimi. Komandanti Legjendar i UÇK-së me jetën, veprën dhe lavdinë e tij i dha kualitete dhe përmasa të reja 28 Nëntorit - Festës sonë Kombëtare.

Emri: Ukshin
Mbiemri: Hoti
Emri alternativ:
Profesioni: Politikan, shkrimtar
Ditëlindja: 1943
Vendlindja: Krushë e Madhe Rahovec
Ditëvdekja: I zhdukur
Vendvdekja:
Nënshtetësia: Shqiptar
Ukshin Hoti ka lindur më 1943 në Krushë të Madhe të Rahovecit. Shkollën fillore dhe atë të mesme i kreu në Prizren dhe Prishtinë. Shkencat politike i kreu në Zagreb, kurse 2 vite pasuniversitare i kreu në Beograd në seksionin për marrëdhënie ndërkombëtare politike dhe ekonomike. Pastaj specializoi një vit edhe në Universitetet amerikane: në Chicago, në Universitetin e Harvardit në Boston si dhe në Washington D.C..
Në vitet e '70-ta ushtroi detyra të ndryshme në pozita të ndryshme të jetës politike dhe arsimore të Kosovës.
Pas një diskutimi në një mbledhje në Fakultetin Filozofik në Prishtinë më 19 Nëntor 1981, ku ai haptas i mbrojti kërkesat e studentëve shqiptar për Republikë të Kosovës në kuadër të Jugosllavisë, ai u dënua me 9 vjet burg, të cilat nga gjyqi suprem u reduktuan në 3,5 vjet. Pas lirimit nga burgu u kthye në vendlindje ku u izolua.
Më 1990 punoi në Lubjanë (Slloveni) në revistat shqiptare “Alternativa”, "Republika" dhe "Demokracia Autentike - DEA" si redaktor deri më 1991, kur u mbyllën ato. Pastaj u kthye në Prishtinë ku punoi për një kohë në Universitetin e Prishtinës.
Në mars të 1993 u burgos për herë të dytë pasi që një vit më parë kishte organizuar homazh për martirët e demokracisë në Brestovc. Në të njëjtin vit u rrah keq nga forcat speciale serbe pasi që kishte vizituar pjesëmarrësit e grevës së urisë në pallatin e shtypit në Prishtinë.
Po ashtu më 1993 pasi e lëshoi Lidhjen demokratike (LDK) Hoti mori pjesë në tubimin mbarëkombëtar të organizuar nga përfaqësuesit politik në Tetovë (Maqedoni) ku u theksua nevoja e bashkimit kombëtar të shqiptarëve në një shtet të vetëm.
Më 17 maj 1994 e dënuan me 5 vjet burg për arsyen se ishte pjesëmarrës i lëvizjes për Republikën e Kosovës.

Fati i Ukshin Hotit
Më 16 maj 1999 kishte mbaruar afati i vuajtjes së dënimit politik prej 5 vjetësh. Të burgosurit shqiptarë dëshmojnë se në përcjellje të tre zyrtarëve të sigurimit serb atë ditë ai është nxjerrë nga burgu i Dubravës (Istog, Kosovë), ku ishin sjellë më parë të burgosurit shqiptarë nga burgu i Nishit (Serbi).
Pas bombardimeve të NATO-së më 19 maj 1999, në burgun e Dubravës ka ndodhur masakra më e përgjakshme: janë ekzekutuar e masakruar 173 të burgosur shqiptarë nga forcat serbe.
Babanë e vëllanë e Ukshin Hotit i kanë vrarë kriminelët serbë, bashkë me 30 kushërinj të tij e 174 bashkëfshatarë të Krushës së Madhe të Rahovecit.
Mbi fatin e prof. Ukshin Hotit (prej 1999) nuk dihet më asgjë!

Veprat
“Lufta e ftohtë dhe detanti", 1975
"Filozofia politike e çështjes shqiptare", 1995

Të tjerët për Ukshin Hotin
Rexhep Qosja
"Ukshin Hoti - ky sot është simbol i vetëdijes historike, i ndërgjegjes dhe i qëndresës së pamposhtur shqiptare. Nuk është e çuditshme pse ky është emri më i kuptimshëm, më domethënës, më frymëzues në jetën tonë politike sot. Dhe, kjo tregon se populli ynë e çmon, ashtu siç duhet, njeriun e gatshëm për sakrifica. Dua të besoj se Ukshin Hoti do të dijë ta mbajë si duhet domethënien gjithëkombëtare, që rrezaton sot emri i tij."
Ismail Kadare
“Kam frikë se pikërisht ky nivel i lartë ka qenë edhe burim i fatkeqësisë, që e ka ndjekur hap pas hapi këtë martir... Është e papranueshme që një personalitet i një populli, pavarësisht se ç'partie i përket, ose nuk i përket, të mbahet në zinxhirë. Është fyerje për krejt atë popull. Më fort se kurrë, kombi shqiptar ka nevojë për njerëz të aftë e me nivel të lartë. Njerëzit e zotë janë princat e vërtetë të një kombi. Për fat të keq, princat goditen shpesh në mënyrë të vdekshme."

DY HERË HERO I POPULLIT DHE HERO I PUNËS SOCIALISTE
Udhëheqës i madh e i lavdishëm i PPSH-së, PRS të Shqipërisë dhe i popullit shqiptar. Themeluesi dhe organizatori i Partisë Komuniste të Shqipërisë ( më vonë Parti e Punës së Shqipërisë ). Prijës legjendar, organizator e strateg i Luftës Antifashiste Nacionalçlirimitare e i revolucionit profesionist popullor. Themelues e Komandant i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë. Krijues e drejtues i pushtetit popullorë, burrë shteti i shquar dhe arkitekt i Shqipërisë Socialiste. Personalitet i shquar i revolucionit ndërkombëtar dhe i luftës çlirimtare të popujve të shtypur. Figura më e madhe historike e kombit shqiptar, i cili tërë jetën ia kushtoi atdheut e popullit shqiptar.
Dy herë Hero i Popullit dhe Hero i Punës Socialiste.
Enver Hoxha lindi në Gjirokastër më 16 tetor 1908, në një familje me tradita të njohura patriotike. Fëmijërinë dhe rininë e hershme (1908-1927) i kaloi në një mjedis familjar e shoqëror të lidhur ngushtë me luftërat për çlirimin kombëtar nga zgjedha osmane, me ngjarjet që quan në Shpalljen e Pavarësisë dhe më përpjekjet për sigurimin e ruajtjen e tërësisë territoriale të Shqipërisë nga synimet e shovinistëve fqinjë.
Pasi përfundoi shkollën qyetëse "Drita" (1917-1924) vazhdoi studimet në Liceun fracez, në fillim në Gjirokastër (1924-1927) dhe më pas në Korçë (1927-1930). Në këtë periudhë, nxënës i zellshëm, i etur për dije e kulturë, ai u formua edhe si një i ri demokrat revolucionar. Admirues i Avni Rustemit, i shoqërisë përparimtare "Bashkimi", i revolucionit demokratiko-borgjez të qershorit 1924. Pas kthesës kundërrevolucionare dhe ardhjes në fuqi të A. Zogut (dhjetor 1924), Enver Hoxha do të rreshtohej me forcat kundërshtare të regjimit obskurantist e mesjetar që sundonte në Shqipëri.
Në mënyrë të veçantë, vitet e qëndrimit në Korçë (për të përfunduar Liceun) luajtën një rol të madh për formimin dhe edukimin revolucionar të të riut Enver Hoxha. Këtu ai u afrua me punëtorët korçarë, përmes të cilëve ra në kontakt me literaturë dhe u lidh me lëvizjen e atëhershme komuniste.
Pas përfundimit të Liceut me rezultate të larta, në tetor 1930 fiton të drejtën për të vazhduar studimet universitare, por në kundërshtim me dëshirat dhe pasionin e tij për shkencat politike e historike, bursa iu dha për në Fakultetin e Shkencave të Natyrës (specialiteti i biologjisë) në Universitetin e Monpeljesë në Francë. Në mars të vitit 1934 i ndërpritet bursa nga mbretëria zogiste dhe shkon në Paris ku qëndron gjer nga fundi i vitit 1935.
Për të siguruar mjetet më minimale të jetesës kryen punë të rëndomta dhe një kohësisht ndjek leksionet në Fakultetin e Drejtësisë, futet në ambientët e punëtorëve parisienë, frekuenton klubet e edukimit marksist të Partisë Komuniste të Francës, krijon lidhje me organin e KQ të PKF-së "Ymanite". Më pas arrin të sigurojë punë në Bruksel, por pas disa muajshë (në fillim të verës 1936) pushohet nga qeveria shqiptare për pikëpamjet e tij revolucionare dhe sepse zyrën e vetme të konsullatës e kishte mbushur me literaturë marksiste.
Në korrik të viti 1936 kthehet përfundimisht në atdhe dhe prej këtyre momenteve i përkushtohet luftës për çlirimin e popollit. Betimi që bëri më 29 korrik 1936 mbi varrin e Bajo Topullit në Gjirokastër se ai dhe gjithë të rinjtë do të luftonin "për një Shqipëri më të mirë", "për mbarëvajtjen e atdheut", "për bashkimin e vërtetë të kombit", ishte një program lufte për të.
Pasi mbetet muajë të tërë pa punë, për njëfarë kohe jep mësim si pedagog i jashtëm në gjimnazin e Tiranës, kurse në prill të vitit 1937 mundi të siguroj një vend si profesor në Liceun e Korçës, ku shumë shpejt i rivendos lidhjet me Grupin Komunist "Puna" të Korçës, dhe me horizontin teorik e veprimtarinë e tij praktike, bëhet një ndër anëtarët më aktivë e më me perspektivë të lëvizjes komuniste të Shqipërisë.
Në pragun e pushtimit fashist të Shqipërisë ( prill 1936 ), së bashku me gardën e vjetër të komunistëve korçarë, Enver Hoxha veproi me të gjitha forcat për mobilizimin e vullnëtarëve, për organizimin kudo të qëndresës popullore dhe udhëhoqi demonstratat e gjëra që shpërthyen edhe në Korçë si anembanë Shqipërisë.
Veprimtaria e tij revolucionare mori hov pas pushtimit, gjë që u ra në sy të fashistëve, të cilët në dhjetor 1939 e pushuan nga puna me motivacion: "element kundër regjimit". Me kërkesën e tij dhe me vendim të qëndrës së Grupit Komunist të Korçës, në janar të v. 1940, Enver Hoxha u dërgua në Tiranë me detyrë të zgjeronte mbi baza të shëndosha veprimtarinë e grupit. Që në këto momente për Enver Hoxhën nis rruga e gjatë, vështirë dhe e lavdishme - rruga e revolucionarit profesionist.
Dega e Grupit Komunist të Korçës në Tiranë, me Enver Hoxhën në krye, u kthye në një qëndër të rëndësishme të lëvizjës komuniste antifashiste në kryeqytet. Deri në tetor 1941 ai e mbulonte veprimtarinë e tij me "profesionin e shitësit-tregtar" në dyqanin "Flora", kurse pas demonstratës së 28 tetorit u hodh në ilegalitet.
Merita më e madhe historike e Enver Hoxhës për këtë periudhë qëndron në faktin se ai e kuptoi thellë domosdoshmërinë jetike të krijimit të Partisë Komuniste të Shqipërisë, si kusht vendimtar për mobilizimin, organizimin dhe udhëheqjen e popullit në luftën për çlirimin kombëtar e shoqëror. Shumë shpejt krijoi lidhje të shëndosha me militantë të tillë komunistë si Qemal Stafa, Vasil Shanto etj., dhe së bashku me ta luftoi për krijimin e Partisë Komuniste të Shqipërisë.
Më 8 nëntor 1941, pas dy vjetësh pune të palodhur e të ndërprerë në kushtet e rënda të terrorit fashist, Enver Hoxha bashkë me komunistët e vërtetë shqiptarë kryen veprën më të madhe: themeluan Partinë Komuniste të Shqipërisë, udhëheqësen besnike që do t'i tregonte popullit rrugën e luftës për çlirim kombëtar e shoqëror.
Mbledhja Themeluese ( 8 - 14 nëntor 1941 ) e zgjodhi Enver Hoxhën anëtar të Komitetit Qendror të Përkohshëm dhe, ndonëse nuk u caktua asnjë sekretar I KQ, ai u ngarkua me drejtimin e punëve të KQ të Përkohshëm. Dorës së tij, në bashkëpunim me Qemal Stafën, i takojnë dy dokumentet e para programore të PKSh, ku përcaktohen bazat politike e organizative të Partisë: "Rezolucioni i Mbledhjes Themeluese" dhe "Thirrja e KQ të PKSh drejtuar popullit shqiptar". Më 23 nëntor Ai merr pjesë dhe drejton në emër të KQ të PKSh, mbledhjen për themelimin e Organizatës së Rinisë Komuniste Shqiptare.
I njohur në Parti e në radhët e simpatizantëve me pseudonimet: "Tarasi", "Shpati", "Valbona", "Hasani", "Saliu", "Malo" etj., duke u paraqitur herë si punëtor e herë si tregëtar e intelektual, ai gjatë gjithë dimrit 1942, në kushtet e terrorit e të ilegalitetit më të rëndë zhvillon një veprimtari të dendur e të fryshme revolucionare në kryqytet. Nga mesi i dhjetorit e gjer në maj 1943 vepron kryesishtë në zonën e Elbasanit, kurse nga mesi i majit 1943 largohet nga Tirana dhe deri në çlirimin e plotë të atdheut popullor nga krahinat e qytetet e Elbasanit, Korçës, Skraparit, Përmetit, Beratit etj.
Të gjitha ngjarjet e shënuara e jetike të Partisë e të popullit gjatë viteve të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare kanë vulën e mendimit e të veprimit të shquar revolucionare të Enver Hoxhës. Me inisiativë e nën drejtimin e tij zhvilluan me sukses punimet mbledhje të rëndësishme si: Konsulta e Parë e Aktivit të PKSh ( prill 1942 ), Konferenca e Jashtëzakonshme e PKSh ( qershor 1942 ) dhe Konferenca e Parë e Vendit e PKSh ( mars 1943 ), e cila për problemet e mëdha që analizoi zgjodhi Enver Hoxhën anëtar të Byrosë Politike dhe Sekretar të Përgjithëshëm të PKSh.
Enver Hoxha, në krye të Partisë, zhvilloi një punë të pandërprerë për krijimin dhe zgjerimin e lidhjeve me masat popullore, për t'i bërë këto të ndërgjegjshme e për t'i bashkuar në një lëvizje të fuqishme antifashiste. Konferenca e Pezës ( shtator 1942 ) e organizuar me iniciativën e PKSh e personalisht të Enver Hoxhës, hodhi themelet e Frontit Nacionalçlrimitar, si një organizatë politike ku do të realizohej bashkimi luftarak i popullit shqiptar nën udhëheqjen e PKSh.
Në krye të KQ të PKSh, Enver Hoxha përpunoi dhe udhëhoqi zbatimin e vijës ushtarake të Partisë për organizimin dhe zgjerimin e kryengritjes së armatosur në të gjitha anët e atdheut dhe për krijimin, në luftë e sipër, të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare. Si Komisar Politik i Shtabit të Përgjithshëm të UNÇ ( korrik 1943 ) e më pas Komandant i Përgjithshëm i UNÇ ( maj 1944 ), Enver Hoxha vuri gjithë aftësitë e talentin e tij për krijimin, rritjen e kalitjen e UNÇ Shqiptare, si një ushtri e popullit. Ai dha një kontribut të shquar për fitoren historike ë Luftës Anitfashiste Nacionalçlirimtare: çlirimin e atdheut me forcat e veta dhe vendosjen e mbrojtjen e rendit demokratik popullor.
Më 28 Nëntor 1944, pas 5 vjetësh lufte e përpjekjesh titanike, Qeveria e parë demokratike popullore e Shqipërisë, me kryeministër Enver Hoxhën, hyn në Tiranën e lirë.
Enver Hoxha ngriti kurdoherë lartë zërin e tij të fuqishëm në mbrojtje të të drejtave kombëtare e demokratike që u takojnë vllezërve shqiptarë të Kosovës me troje. Për këtë qëndrim parimor, të drejtë e korrekt, Enver Hoxha mbetet i dashur, i repeketuar dhe i nderuar nga revolucionarët kosovarë konsiderohet udhëheqës shpirtëror për çlirim e ribashkim kombëtar.
Enver Hoxha vdiq me 11. 4. 1985. Kjo ishte një humbje e rëndë për Partinë e Punës së Shqipërisë, populli shqiptar, lëvizjen revolucionare të Kosovës dhe lëvizjen punëtore e komuniste ndërkombëtare.
Duke filuar nga viti 1968 ka nisur botimi i Veprave të shokut Enver Hoxha. Janë botuar 46 vëllime. Krahas tyre janë botuar edhe seri me "Raparte e fjalime", dhe një varg veprash të veçanta si: "Imperializmi dhe revolucioni" (1978), "Vetadministrimi jugosllav..."(1978), "Eurokomunizmi është antikomunizëm" (1980). Gjithëashtu janë botuar edhe një seri librash me kujtimet e shënimet Historike të Heroit të Kombit - Enver Hoxha, si: "Më Stalinin", "Hrushovianët" (1980), "Kur lindi Partia" (1981), "Rreziku anglo-amerikan për Shqipërinë" (1982), "Titistët" (1982), "Kur u hodhën themelet e Shqipërisë së re" 1984. Nga ditari politik i këti
burri të madh të kombit tonë janë botuar vëllime më vete: "Shënime për Kinën" (1979), "Shënime për Lindjen e Mesme" (1984) dhe "Dy popuj miq" (1985).
Shumë nga veprat e Enver Hoxhës janë botuar e ribotuar në gjuhë të huaja dhe kan ngjallur një interes vëmendje të veçantë në radhët e revolucionarëve, popujve dhe proletariatit botëror.
Figura e Enver Hoxhës është një figurë e madhe poliedrike. Nuk ka fushë aktivitetit politik, ideologjik e shoqëror të PPSh e shtetit që të mos jetë shprehur mendimi i tij filozofik, forca organizuese dhe veprimtaria udhëheqëse. Në krye të Partisë, shtetit dhe popullit shqiptar punoi e krijoi tërë jetën deri në çastin e fundit për të mirën e begatinë e Shqipërisë, si: udhëheqës, revolucionar, komandant ushtarak, burrë shteti, diplomat, publicist, intelektual erudit, edukator masash, orator fjalëzjarrtë, mik i njërzve të thjeshtë, udhëheqës e inspirator i rinisë kosovare, dhe ideolog e klasik i pestë marksizëm-lininizmit.

FAMILJA HOXHAJ
VDEKJA, VARRIMI DHE Zhvarrimi I BABAIT TIM, ENVER HOXHËS
Përpara se të përshkruaj mbresat për këtë ngjarje, që ka qenë më e hidhu
a në jetën time, po shkruaj shkurtimisht më përpara për momentin e vdekjes, për varrimin e pastaj për zhvarrimin. Më 9 prill, rreth ores 9 të mëngjesit, babai pësoi një ata në zemër dhe ra në koma. Mamaja, që i rrinte pranë si përhere, menjëherë lajmëroi mjekët. Ata erdhën në moment, mbasi ishin në gatishmëri, për vetë gjendjen shëndetësore të rënduar të babait. Ata e vunë përsëri zemrën në funksionim, por ai nuk doli më nga koma.
Unë isha në punë. Më lajmëruan dhe menjëherë shkova në shtëpi. E gjeta në krevatin e tij, me plot aparatura rrotull. Një lëmsh m'u blodh në grykë. E përkëdhela në kokë dhe i thashë:
”Babai, jam Lilo!”
Orët kalonin, por gjendja s'ndryshonte, shpresat në vetvete po më humbësnin. Herë pas here ulësha pranë krevatit, ia kapja dorën dhe thosha me vete:
”Patjetër që ai e ndien prekjen time, e ndien që më ka pranë”. I flisja, me shpresë se më dëgjonte, pavarësisht që ai nuk më përgjigjej. Kjo gjendje zgjati deri më 11 prill, reth ores 2 të mëngjesit, kur përfundimisht zemra e tij pushoi së rrahuri. Unë sapo kisha rënë të pushoja pak mbi krevat me gjithë rroba, se kisha dy ditë që nuk flija. U ngrita menjëherë dhe skova në dhomën e tij. E putha: ishte lamtumira e fundit. Pas këtij momenti intim, nu do të kisha më rast të rrija vetëm me të, sepse cerimonia e varrimit nuk do të na lejonte: Ai nuk na përkiste vetëm neve, por popullit të tij.
U ktheva në dhomën time, qava për t'u çliruar nga dhembja e madhe që ndieja, por e mblodha veten sepse duhej t'ua thosha fëmijëve, që ishin të vegjël, 10 vjeç dhe 6 vjeç, ndërsa Besmiri ishte 3 muaj dhe nuk kuptonte gjë. Ishte një ngjarje e rëndë dhe për ta. Gjyshi, që e donin dhe i donte aq shumë, nuk ishte më.
Në mëngjes, përpara derës së shtëpisë, ishin mbledhur të gjithë. Babai po dilte për herë të fundit nga shtëpia e tij. Përpara derës nuk qëndronte “benzi” i zi, por “benzi” i bardhë ambulancë. Nuk po shkonte në zyrë, por në morg. Shoferi që po ngiste ambulancën qe po ai, Myslimi. Mamaja, kur i mbyllën derën, i tha duke qarë:
” Myslimi, ku po e shpie sot!”
Ndërsa ai nuk jepte dot përgjigje nga të qarët.
Më pas çdo gjë është publike. Cerimonia në Kuvendin Popullor, ku vargu i gjatë i njerëzve s'u shkëput për disa ditë. Lamtumira që i jepte populli në heshtje e duke qarë, me arkivolin e vendosur mbi shtratin e topit, të mbuluar me flamurin kombëtar. Cerimonia në sheshin “Skënderbej” dhe pastaj varrimi në varrezat e “Dëshmorëve të Kombit”.
”Të rënët” këtë herë ishin “ngritur në këmbë” se prisnin komandantin e tyre. Sa e sa herë i kishte vizituar komandanti i tyre ata, kudo nëpër Shqipëri, jo vetëm në Tiranë, duke u thënë:
”Pushoni të qetë, gjaku që derdhët, ideali për të cilin luftuat, nuk shkoi kot”. Populli e përcolli Enver Hoxhën në banesën e tij të fundit me dhembje, duke qarë, gjë që tregoi se ai kishte punuar gjithë jetën për ta.
Por le të kthehemi tek zhvarrimi, tek ky akt makabër.
Në një nga ditët e para të majit të vitit 1992, në orën 21, trokiti dera e shtëpisë. E hap. Një person i panjohur më dorëzoi një zarf me një shkresë nga bashkia dhe pastaj u zhduk si era. Mbylla derën dhe hapa zarfin. Brenda gjeta njoftimin që na bëhej ne, familjarëve, se të nesërmen, në ora 6.00 të mëngjesit, duhej të paraqiteshim në varrezat publike të Sharrës, sepse do të bëhej (ri)varrimi i zotit Enver Hoxha.
Si kishte mundësi?! Të të lajmërojnë në ora 21.00 të natës që të paraqitesh në ora 6 në mëngjesit, pa dalë dielli akoma, për një gjë kaq trodnitëse?! Si kishte mundësi që zhvarrimi të bëhej fshehurazi, natën, pa prezencën e familjarëve?!
Ishte një moment i vështirë për familjen tonë. Nënën 70-vjeçare e kishin marrë në qeli. Kushedi sa do të mërzitej e do të dëshpërohej atje në qeli, e vetmuar, kur ta merrte vesh këtë gjë.
Lajmërova vëllain dhe Klemin, gjetëm një makinë dhe u nisëm menjëherë për tek Varrezat e Dëshmorëve të Kombit. Policia kishte bllokuar hyrjen për te varrezat dhe nuk lejonte të kalonte njeri.
”Kemi urdhër ng lart të mos lejojmë njeri”, m'u përgjigjën.
Ndërsa unë u thashë:
”Nuk më ndalon dot njeri të jem pranë babait tim kur të zhvarroset”.
Ata lajmëruan dhe, duke parë insistimin tonë, na thanë që të shkonim në shtëpi dhe, kur ta nxirrnin, do të na lajmëronin që të shkonim. Natyrisht, vendi ynë atë natë nuk ishte shtëpia, por sa më pranë babait. Gjithë atë natë e gëdhimë tek dera e varrezave. Lart, nën dritën e prozhektorëve, punohej me intensitet. Dëgjoshein zhurma e matrapikëve (pistoletave të minatorëve). Më pas pushuan dhe një makinë u largua me shpejtësi. Ishin thyer instrumentet që duhej të çanin betonin për të hapur varrin.
Pas dy orëve kishin gjetur instrumente të tjerë, kushedi se në çfarë miniere. Nuk po e realizonin dot “planin” që në ora 6, pa lindur dielli, të kishte përfunduar zhvarrimi dhe varrimi. Ngutje e madhe, sepse kishin shumë frikë nga lindja e diellit. Punët e pandershme gjithmonë bëhen fshehurazi, natën, pa praninë e njerëzve.
Mbas shumë mundimesh, rreth orës 10, në makinë zyrtare iku me shpejtësi për të lajmëruar eprorët për përfundimin. Siç më thanë më vonë, kur e nxorrën, ata ishin bërë të verdhë si limoni. Ndërmjet tyre kishte dhe doktorë për të vërtetuar plotësisht që Enver Hoxha ishte aty, i vdekur, dhe ata mund të vazhdonin punën që kishin nisur. Por u befasuan, sepse ai nuk ishte prishur fare, u ngjau si i gjallë.
Ka shumë mënyra që një njeri të të duket i vdekur apo i gjallë.
Na thanë që mund të shkonim tek arkivoli. Shkuan. Ç'të shihnim?! Aty ishte një kantier zhvarrimi. Rreth 10 zhvarrosje, dhjetë gropa. Njerëzit që kishin punuar ishin shumë të lodhur. Nuk ishin mësuar të bënin të tillë punë.
Iu afruam arkivolit tonë. Ora ishte 11. Gjëja e parë ishte të siguroheshim që babai ndodhej aty dhe nuk e kishin hequr. Që prej atij momenti unë nuk iu ndava më arkivolit.
E morëm dhe e çuam në varrezat e popullit. Aty përsëri gjetëm 10 varre të hapur. Varret nuk kishin as pllaka çimentoje. Na thane: nuk kemi. E varrosëm direkt në dhe.
Nga dita e parë e në vazhdim, pranë varrit të tij bënin roje disa veteranë, ish-partizanë. Ata ruanin komandantin e tyre. Nga ata që e zhvarrosën mund të pritej çdo gjë.
Pas disa ditësh na u desh ta nxirrnim edhe një herë arkivolin. Këtë radhë ia rregulluam varrin me pllaka betonarme, duke i salduar, ndërsa nga jashtë vendosëm që varri të jetë krejtësisht i thjeshtë.
Ky zhvarrim makabër u bë në prag të 5 majit, ditë së dëshmorëve. Pushtetarët më të lartë do të vinin kurora në varrezat e dëshmorëve, tek monumenti “Nëne Shqipëri”. Por nuk mund t'i vendosnin po të ishte aty Enver Hoxha, po të ishin komandantët e tjerë të luftës nacionalçlirimtare.
Do të nderonte të rënët (ish)-presidenti Sali Berisha, ai që dekoroi kriminelët që vranë e prenë partizanë dhe popull, pa përjashtuar gratë dhe fëmijët. Do të nderonte Pjetër Arbnori, (ish)-kryetar i Kuvendit Popullor, bir fashisti. I ati i tij i luftoi partizanët. Do të nderonte të Rënët Alaksandër Meksi, (ish)-kryeministri që drejtoi Shqipërinë drejt shkatërrimit total, për të cilin ne të gjithë jemi dëshmitarë.
Ç farë hipokrizie dhe ironie!
Por cerimonia u dështoi. Aty ku ishte varri i Enver Hoxhës vendi ishte rrethuar nga shumë të rinj, që kishin vendosur mjaft lule dhe një flamur të madh kombëtar. Ata dhe shumë familjarë të dëshmorëve filluan të bërtisnin:
” Ikni, bëni homazhe tek varrezat tuaja. Këto janë të bijve, vëllezërve e motrave tona. I lini të qetë dëshmorët!”
Pushtetarët e panë revolitimin e njerëzve dhe as ceremoninë nuk e mbaruan dot.
Kujtova se tani, së paku, varri do të ishte “më personal”, por jo! Shumë njerëz shkojnë atje jo vetëm në ditët e tij të shënuara, po madje kthehen edhe në ditë të zakonta e vënë ndonjë tufë lule, apo ndezin qirinj tek ky varr i thjeshtë, që është varri i Enver Hoxhës.

Shkëlzeni, një mal, një emër
Lindja e një fëmije në familje gjithmonë është gëzim. Sidomos për gjyshërit e gjyshet është një ngjarje që i gjallëron. Në mënyrë të veçantë këtë gëzim, këtë gjallërim, e ndiente babai im. Nipërit dhe mbesat, që ai i donte shumë, ishin për të si një magji çlodhëse, dhe ai nuk lodhej duke u treguar me gjuhën e tyre të bukur fëminore. Po bëj një parantezë. Gjithmonë babai na fliste për Kosovën, për këtë pjesë të Shqipërisë, shkëputur padrejtësisht nga trualli mëmë, për patriotët që kishte nxjerrë Kosova, për kosovarët e detyruar të largohen të persekutuar nga trojet e tyre, duke u shpërndarë në të gjithë Europën e në botë, për rininë e saj që punon në kushte të vështira dhe represioni të vazdueshëm. Është viti 1979, kur situata në Kosovë ishte rënduar dhe, siç e dimë, më 1981 shpërthyen demonstratat e rinisë në Kosovë.
Një mal madhështor, Shkëlzeni.
„ Që andej, - më thoshte babai, - shihet nga njëra anë Shqipëria dhe nga ana tjetër pjesa e shkëputur nga Shqipëria, Kosova e martirizuar. Është një mal që lidh këto dy pjesë të pandashme. Ashtu sa ç'mund të sheshohet mali i Shkëlzenit, ashtu s'mund të ndahet dhe Kosova nga Shqipëria.“
Po pse e bëra këtë parantezë?
Nxirreni vetë konkluzionin. Unë po ju vë në këto kujtime çka ai më shkruante në ditarin familjar më 27 mars 1979:
“ Sot më erdhi në zyrë një lajm shumë i gëzuar, Teuta me Ilirin kanë djalin e dytë. Në ora 10, Teuta lindi një çun të bukur, të gjatë e me peshë shumë të mirë, me fytyrë të kuqe si mollë. Ndjeva një gëzim jashtëzakonisht të madh dhe përnjëherë shkova ndërmend si të gjej emrin. Pa hezituar, nga ana ime e caktova ta quajmë Shkëlzen, emrin e alpit të madh të malësisë së Tropojës. Kështu mendoj ta quajmë, se atje te alpet kreshnike të këtij rrethi gjendet Dragobia, vend ku luftoi Bajram Curri, ku luftuan shokët tanë partizanë. Shkëlzenin e përmend me admirim dhe me dashuri dhe Kosova shqiptare, burrat e së cilës kanë luftuar dhe vazhdojnë të luftojnë si tërë jetën për lirinë e tyre. Unë besoj se këtë emër do ta pëlqejnë edhe babai dhe nëna e tij.
Me fjalë të tjera ju jam qepur maleve: Valbona është pseudonimi im i luftës, emri i lumit me ujë të kthejellët që buron nga bjeshkët e larta të Tropojës, që rrjedh pikërisht rreth e rrotull Shkëlzenit; tjetri, Ermal, që të kujton erën e freskët të maleve tona, që kanë qenë tërë jetën, që janë dhe do të jenë kështjellat e popullit tonë për liri; të tretin fëmijë e quajnë Shpat, që dhe ky është një nga pseudonimet e mi të luftës, emri i një mali të Shqipërisë së mesme, ku kam luftuar dhe ku më kanë strehuar fshatarët patriotë të këtyre anëve; të katërtit që e kam quajtur Dritan lindur më 25 tetor, ditën e elektrifikimit të plotë të Shqipërisë, që të sjell ndërmend dritën që lëshon partia.
Kur erdhi Lilua në shtëpi, ia propozova këtë emër. Bukur e ke gjetur, më tha ai me gëzim. Edhe Nexhmija e pëlqeu menjëherë. Shumë bukur, u thashë të gjithëve, tash na mbetet të japë mendimin edhe Teuta. I vajti dhe kësaj fjala në maternitet dhe ajo ishte dakord. Kështu, më duket se ky emër që i gjeta djali9t ishte i përshtatshëm se, në fakt, është i bukur dhe duam që ai të na rrojë si mali i Shkëlzenit. Fëmijëve u kam thënë që të mos mbeten me pesë fëmijë sa janë bërë deri tash, deri sa unë të jem gjallë dua që ata të arrijnë 15, pastaj, po të duan le të bëjnë edhe më shumë. Pas tyre lindën Blerina, vajza e motrës dhe djali im i vogël, Besmiri. Emër që sipas babait përfaqëson një nga virtytet e shqiptarit.

Për më shum rreth Xhaxhit ENVER HOXHA Gjenji Këtu

Për më shum rreth Xhaxhit ENVER HOXHA Gjenji Këtu